Nature of Nature
For Charles Popelier, the physical experience evoked by a landscape is the starting point; there is no direct relationship with an existing landscape. Instead, he deconstructs the landscapes he has seen in Portugal, Spain, and France, and from these components assembles a new surface of the earth, just as he sometimes composes his paintings by reusing previously created materials, combined with paper, pigment, and binders. Thus, works emerge that appear as impressionistic landscapes from a distance but reveal a rugged, colorful, and earthy character up close.
Bas de Bruijn
Persoonlijke expressie
Het landschap is door de eeuwen heen een onuitputtelijke bron gebleken voor talloze kunstenaars. Een landschap – welk dan ook – beinvloedt in grote mate de gemoedstoestand van de beschouwer, kunstenaar of niet. Een verblijf aan de kust, een blik over de zee, een wandeling door het bos, een tocht door de bergen, de idylle van een heuvellandschap, steden en dorpen als menselijke ingrepen in de natuur. Het zijn even zo vele landschappen, en even zo vele emoties die ze oproepen. Emoties die zich nog vermenigvuldigen bij uiteenlopende condities en weersomstandigheden. De zee op een zonnige zomerdag laat een andere indruk achter dan diezelfde zee tijdens een stormachtige herfst of een ijzige winterdag.
Schilders kunnen in staat zijn ons dat landschap te laten zien op een bijzondere wijze, welke afwijkt van ons eigen waarnemingsvermogen. Wat ze tonen is hun visie op dat landschap, niet noodzakelijkerwijs het landschap zelf, zoals zich dat ontvouwt aan hun – of onze – ogen. Ze tonen dan hun emotie of hun visie en verbeelden daarbij vaak het wezenlijke karakter van het landschap, soms ook slechts een enkel kenmerk ervan. Componisten appelleren nog directer aan ons voorstellingsvermogen. Mahler schetst regelmatig in de vroege symfonieën een pastoraal landschappelijk beeld; Smetana voert ons over de Moldau en Rodrigo ‘toont’ de ziel van Andalusië.
Charles Popelier ziet op zijn reizen door Frankrijk, Engeland, Portugal en Spanje het landschap ongetwijfeld zoals wij dat ook zien. Zelfs de emoties die het bij hem oproepen, kunnen voor ons herkenbaar zijn. Maar als kunstenaar, als schilder, ziet hij de werkelijkheid toch anders. Zijn persoonlijke interpretatie verbeeldt hij in een uiterst persoonlijke expressie. Hij ontleedt het landschap, fileert het, snijdt er delen uit en destilleert er vervolgens de meest kenmerkende extracten uit. Hij graaft erin en brengt de ziel naar boven, naar de oppervlakte. Het oppervlak van zijn werkstukken verraadt deze exploraties van de aarde. Gekleurde en gescheurde fragmenten, pigmenten en lijmen, papier en doek, worden door Popelier geselecteerd en geordend en gecomponeerd tot een schilderij, waarin de vorm van een boom, de geur van aarde, de ziel van het land voor ons zichtbaar worden gemaakt.
Paul J. van Rosmalen